از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ :
فرح دیبا (متولد ۲۲ مهر ماه سال ۱۳۱۷ه.ش برابر ۱۴ اکتبر ۱۹۳۸ در تبریز) سومین و آخرین همسر محمدرضا شاه پهلوی است. عنوان رسمی فرح دیبا در دوران حکومت پهلوی «علیاحضرت شهبانو فرح پهلوی» بوده است. فَرَح فرزند فریده قطبی و استوار سهراب دیبا (از گروهبانهای ارتش شاهنشاهی) [۱]در روز ۲۲ مهر ماه سال ۱۳۱۷ در تبریز به دنیا آمد. فرح دو ساله بود که پدرش سهراب دیبا را در اثر سرطان معده از دست داد. سالها با فقر و درآمد ناشی از خیاطی مادرش ساخت. پس از چند سال فریده دیبا و فرح به خانه محمدعلی قطبی، برادر فریده، در تهران رفتند و با خانواده او زندگی کردند.

پس از تحصیل در مدرسه ایتالیایی‌ها، ژاندارک و دبیرستان رازی در تهران، فرح به همراه پسر دایی‌اش رضا قطبی برای ادامه تحصیل راهی کشور فرانسه شد. او در فرانسه در رشته معماری به تحصیل مشغول شد. از اولین سال ورود به فرانسه با پسری به نام کریم پاشا بهادری که از فعالان کمونیستی بود دوست و سپس نامزد شد.[۲] فعالیتهای سیاسی فرح روز به روز بیشتر شد. به گفته خودش، او حداقل در یک تجمع و راهپیمایی ضد شاه در فرانسه شرکت کرده است.[۳] سرانجام پس از حدود چهارسال اقامت در فرانسه، برای کسب اجازه ازدواج با کریم پاشا از مادر و دایی خود به ایران بازگشت. هنگامی که پس از کسب اجازه قصد مراجعت به فرانسه را داشت متوجه شد که وزارت امورخارجه وی را در فهرست مخالفان فعال شاه وارد نموده و از خروج وی ممانعت به عمل می آورد. برای حل این مشکل فرح از دوستی دائیش محمدعلی قطبی با برادران ابتهاج استفاده کرد و از طریق آنان با اردشیر زاهدی (داماد شاه) آشنا شده و به ملاقات وی که مسئول امور دانشجویان ایرانی مقیم خارج بود رفت. [۴]

روایت رسمی این واقعه چنین است که فرح برای استفاده از (بورس تحصیلی؟)[۵] ارز دانشجویی، [۶]از طریق اسفندیار دیبا، آجودان (دندانپزشک ؟)[۷] شاه و عموی فرح، به اردشیر زاهدی معرفی می شود.